Eğitim, dört duvar arasına sıkışmış bir müfredat anlatısı değildir. Çocuğun düşündüğü, deneyimlediği, hareket ettiği, hayal kurduğu zengin bir ortamdır. Ne var ki binlerce okulda temel eğitim alanlarının dışında kalan destekleyici ortamlar ya hiç yok ya da kullanılmaz durumdadır. Birçok okulda kütüphane rafları boş, laboratuvarlar kilitli ya da hiç kurulmamış, spor salonu ise bir hayalden öteye geçememektedir. Oysa bir çocuğun zihinsel, duygusal ve fiziksel gelişimi birbirinden ayrılmaz bir bütündür. Bu alanlardaki eksiklikler “imkân yokluğu” değil; aynı zamanda çocuğun potansiyelinin törpülenmesi anlamına gelir.
Kütüphane, sadece kitapların dizildiği bir yer değildir; sessizlik içinde fikirlerle tanışma mekânıdır. Kitap kokusunu alarak büyüyen çocuk, dünyayı daha derinlikli görür. Ancak birçok okulda kitaplar, kütüphane odası olmadığı için öğretmenler odasında kilitli dolaplarda tutulmaktadır. Laboratuvar, bilimin merakla buluştuğu yerdir. Çocuk orada teoriyi pratiğe döker, sorar, dener, yanılır ve öğrenir. Ne yazık ki bugün birçok okulda fen bilgisi dersi, tahtaya çizilen basit şekillerle anlatılmaya çalışılmaktadır. Oysa deneysel öğrenme bilimin özüdür.
Spor salonları ise beden sağlığı için değil; disiplin, takım ruhu, liderlik ve özgüven kazandırmak için de vazgeçilmezdir. Ancak pek çok okulda çocuklar teneffüslerde dar beton bahçelerde oynamakta, yağmur yağdığında ise oyun haklarını tamamen kaybetmektedir. Eğitim sadece bilgi aktarmak değil; yaşam alanlarıyla da çocuğu geliştirmektir. Öncelikle destekleyici öğrenme alanları lüks değil, temel bir ihtiyaç olarak görülmelidir. Her okulun fiziki yapılanmasında yalnızca sınıflar değil; bir kütüphane, basit de olsa bir laboratuvar ve çok amaçlı bir spor salonu yer almalıdır.
Yeni yapılan okul binalarında bu alanlar projelere mutlaka dâhil edilmeli, mevcut okullar için ise ihtiyaçlara göre dönüşüm programları başlatılmalıdır. Yerel yönetimler ve özel sektör iş birliğiyle okulların bu imkânlara kavuşturulması sağlanabilir. Kütüphane kurmak için binlerce kitaba gerek yoktur; küçük ama nitelikli bir seçkiyle sınıf kitaplıkları oluşturulabilir. Laboratuvarların pahalı cihazlarla dolu olması da şart değildir. Basit deney setleri bile çocukların öğrenme heyecanını ateşler. Spor alanları da dar beton bahçeler yerine, çocukların hareket edebileceği güvenli mekânlar olarak planlanmalıdır.
Bu alanların varlığı değil, aktif kullanımı da önemlidir. Kütüphane, yaşayan bir bilgi merkezi haline getirilmeli; laboratuvar, derslerin ayrılmaz parçası olmalı; spor dersleri, formaliteye indirgenmeden çocukların gelişimine katkı sunmalıdır. Eğitimi sınavlara hazırlık gören anlayışın yerine, yaşamı tüm yönleriyle kavrayan bireyler yetiştirmeyi hedefleyen bir yaklaşımı koymak zorundayız. Çünkü kütüphanesiz bir okul hayali öldürür, laboratuvarsız bir okul merakı köreltir, sporsuz bir okul ise ruhu daraltır.
Eğitim zihin işi değil; insan olma yolculuğudur. O yolculukta çocuğun aklına değil, yüreğine ve bedenine de hitap eden ortamlar şarttır. Eğitimciler olarak bizler, bu sessiz ihmalleri görmezden gelmemeli; at sineği gibi rahatsız ederek unutturulmaya çalışılan eksiklikleri yüksek sesle dile getirmeliyiz. Çünkü çocuğun hayal kurmadığı, deneme yapmadığı, koşturamadığı bir okulda yalnızca ders işlenir; deftere tema yazılır ama hayat öğrenilmez.